Yazmak cesaret, yüzleşmek yürek ister! Hakikat ise değişmez bir olgudur. Bugüne kadar yazdığım her yazının arkasındayım.
Yazılan gerçekleri tartışmak için herkesle yüzleşmeye hazırım. Yazı yazmaya başladığım günden beri kalemimi kirletmemeye özen gösteririm. Kul hakkına girmek istemem. Hiç kimsenin yanlış bilgiyle ifsad olmasına da sebep olmak gibi bir niyetim yok.
Bu şehirde yazılan ve yaşanan her şey hafızalara kazınıyor! Her insan, hayat yolculuğunu farklı yollar ve hâller içinde yaşar. Kişinin karakteri, eline güç geçince belli olur. Bu güç bazen siyasi, bazen mali, bazen de aşiretsel güç şeklinde tezahür eder. Ama en tehlikeli ve zehirli olanı ise iktidar gücüdür. İnsanın gerçek kişiliği, bu gücü eline geçirince ortaya çıkar. Sadece alkış bekleyen, eleştiri kabul etmeyen bir zihniyetin bu topluma bir faydası olamaz.
Bu sakat anlayış üzerine kurulu bir zihniyetin sağlıklı düşünce üretmesi mümkün değildir. Gücün cazibesine kapılıp siyasi konumunu bir baskı aracı hâline getiren siyasi anlayış sahici olamaz. Pratikleriyle topluma güven vermeyen kişilerin ahlak söylemi inandırıcı değildir.
Daha az ve ürkek eleştirinin, olup bitene kayıtsız kalmanın, göz yummanın kime ne faydası olabilir? Kim ne yaparsa yapsın, umursamamanın bu toplumu daha iyi bir yere taşıyacağına inanan var mı? Her eleştiriyi ihanet, her yorumu düşmanlık, her farklı yaklaşımı saldırı olarak görenlerin siyasi nezaketten bahsetme hakları olabilir mi? Siyaset sadece öfkeyle yapılacak bir şey değil. Siyasete namzet olanların söz, tutum ve davranışlarına özen göstermesi gerekmez mi?
Laftan manaya, şekilden ahlaka uygun bir yaşam yoksa dilde dolaşan laflar havada kalır. Toplumda siyasi yozlaşma ve ahlaki çürüme bir günde oluşmaz. Herkes önce güce teslim olmaya zorlanır! Gücün kabulü sonucunda kötülük meydana gelir ve en sonunda kötülük sıradanlaşır.
Problemler konuşulmazsa, hatalar ortaya çıkarılmazsa toplum daha iyi bir hayat mı yaşayacak? Eleştirinin olmadığı bir toplumda işlerin yolunda gittiğine inanan var mı? Eleştiri bir haktır. Basın-yayın organları, düşünce kuruluşları ve sivil toplum örgütleri bu görevi icra etmek için vardır.
Yazarlık da böylesi bir meslektir. Düşünce özgürlüğü, kişilerin farklı yaklaşım tarzlarını ifade edebilmesidir. Farklı düşünce tarzına tahammül eden insan, olgun insandır. Eleştiriye ve aksi fikirlere tahammül edemeyen kişiler, feodal zihniyetin ve kısır düşüncenin esiri olan kimselerdir.
Kişiler düşüncelerini özgürce dile getiremiyorsa, ifade hürriyetine tahammül yoksa haktan, hukuktan ve ahlaktan söz edilebilir mi? Asla vazgeçemeyeceğimiz şey, herkes için düşünce hürriyetini savunabilmek olmalıdır. Düşünce özgürlüğü yoksa toplumun sesi kısıktır.
Düşünce ve ifade özgürlüğüne set vurmak, halkın iradesine karşı kürek çekmektir. Ne yazık ki bu kentte birilerinin muhafız takımı, dostça ve iyi niyetle yapılan uyarılara bile tahammül edemiyor! Düşünce dünyası feodal bakış üzerine şekillenmiş kişilerin karakteristik yapısı budur maalesef.
Bu kentte siyasetin vahametini anlatmanın daha ötesi var mı? Hiçbir siyasi yapının düşüncelerimizi esir almasına fırsat vermeyeceğiz. Aykırı düşünce, iktidar yöneticileri tarafından sevilen bir parametre değildir. Bunu biliyoruz. Fakat bir gün koltuk gider, geriye kibir kalır! İktidar gücünün sivil toplum üzerindeki etkisini irdelemek için STK’lara bakalım.
Hakkâri’de neden güçlü bir sivil toplum yok? Neden meslek odaları bağımsız değil? Neden sendikalar parti beklentisine dönmüş? Neden STK’lar iktidarın ya da muhalefetin sözcüsü olarak çalışıyor? Çünkü her iki taraf da sivil alanı özerk bırakmadı.
İktidar, devlet ağlarıyla sivil toplumu kontrol altına aldı. Muhalefet de kendi örgütsel yapısının uzantısı olarak gördü. Özerk, bağımsız, hem iktidara hem de muhalefete hesap soran bir sivil toplum, her iki tarafı da rahatsız ediyor. “Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.”
