Engel... engel nedir tam olarak? Türk Dil Kurumuna engel kelimesinin anlamına baktığımızda: Bir şeyin gerçekleşmesini önleyen sebep diye geçer. Etrafımıza baktığımızda çoğu yerde engel vardır.
Yürüdüğümüz yolda bir çamur birikintisi gördüğümüzde yolumuzu değiştiririz. Bu da bizim için engel teşkil eder. Koştuğumuzda taş yığını gördüğümüzde hızımız yavaşlar. Bunu da bir engel olarak görürüz. Konuşurken çoğu kelimede takılırız. Bunu da bir engel olarak görürüz. Yaşanan bu durumlar sinirlerimizi gerer. Çünkü istediklerimizi tam olarak yerine getirememişizdir. Kendimiz söz konusu olunca hep daha hassas ve iyimser davranırız. Birçok hayati fonksiyonumuzu kendimiz yerine getirebiliyoruz. Gün içinde karşılaştığımız küçük engeller bizi yoruyor. Peki etrafa biraz baktığımızda kendimiz dışında da bireylerin olduğunu fark edeceğimizi biliyor muyuz?
Çok sayıda farklı engele sahip insan var. Yürüme, görme, işitme ve konuşma.. Bu tür engele sahip insanlar... Fakat o bireylerden söz etmeyeceğim. Bugün söz edeceğim kitle hafif düzeyde veya tamamen zihinsel engelli bireyler. Zararsız ve kendi hallerindeler. Hele bazıları var¸muhabbetleri çok güzel. Anlattıkları bazen çok çocukça; fakat bir şekilde dinletiyorlar. Böyle zararsız insanların topluma çok daha kazandırılması gereken konular var. Bazı insanlar onlardan çekiniyor. Hatta daha sert bir tabirle korkuyorlar. Çekinmek de korkmak da çok yersiz.
Yoldan geçen insanlarla konuşmayı seviyorlar. Kendilerinin fark edilmelerini istiyorlar. Tanımadıkları insanlara sarılmaktan hoşlanıyorlar. Kalpleri fazlaca sevgi dolu. Bunlar güzel şeyler elbette. Fakat her insan o kadar masum düşünemiyor olabilir. Onların bu sevecen halini kötülük için kullanan insanların sayısı ne yazık ki çok fazla. Yürekleri sevgi dolu o masum insanların kalplerini kötülükle doldurmaya çalışıyorlar. Ne yazık ki o masum da bunun farkına varmıyor. Onları çoğu zaman kötü emellerine alet ediyorlar. Yoldan geçenlerden para istetiyorlar. Kendi hallerinde yürüyen kadınlara vurmalarını söylüyorlar. Küfür, hakaret ettiriyorlar. Bunu yapan o masum birey de ne yazık ki yaptıklarını oyun sanıyor.
Bunlar göz önünde yaşananlar. Bizzat şahit olduklarımız. Peki ya bilmediklerimiz varsa. Perde arkasında yaşananlar ya da onlara yaşatılanlar. Çoğu zaman o bireylerin kafelere götürüldüğünü ya da araçlara bindirildiğini görüyoruz. Neler yaşandığını bilmiyoruz. Bazen de onlara garip şeyler söyletip hareketler yaptırılıp kayda alıyorlar. Yaptıklarıyla gurur duyup kahkahaya boğuluyorlar. Uyaranlara karşı da sert tepki veriyorlar. Oysa ki onları güldürüp eğlendiren şeyler, diğer bireylerin ailelerinin canını yakıyor.
O bireylerin de bizler gibi aileye sahip olduklarının neden farkına varmazlar ki? O bireyler asla eğlence malzemesi haline getirilmemeli. Aileler zaten yaşadıkları engel durumundan ötürü çocuklarının durumuna fazlaca kahroluyorlar. Bir de üstüne birkaç kalpsiz insanın, onlara yaptırdıkları şeylere çok daha fazla üzülüyor aileler. Hakikaten hakları var mı o annelerin babaların gözyaşlarına sebep olmaya? Nasıl oluyor da bu hakkı kendilerinde görüyorlar? Demek ki asıl zihinsel engelli olanlar bilinçsizce hareket edenler değil. Bile isteye o bireye ve ailesine zarar veren insanlarmış. "Sınanmamışlığın kibri" diye bir cümle var ya, tam da bu durum için kullanılır.
Bir eğitimci olarak her zaman şunu savunuyorum: eğitim ailede başlar. Çocuk yetiştirirken anne babaların çocuklarına, insanların farklılıklarının olduğunu ve bunun eğlence malzemesi yapılmaması gerektiği anlatılırsa hiç kimsenin canı acımayacak. Mucize filminde benim de çok sevdiğim bir replik var: "benim oğlum sakattır. Kalbi sakat olmasın." Bu replik her yere ama aklımıza gelecek her yere yazılıp asılmalı. Kalplerin kirden ve kötülükten arınmasını diliyorum.
