Bazen insan da kendi memleketinde, kendi insanlarının arasında ağır sözlerin, haksız ithamların ve yalnızlığın içine bırakılabilir. Tıpkı bir kuyunun dibinde kalmış gibi, etrafını saran karanlığın içinde kendini savunacak bir ses bulamayabilir. Fakat insanın en büyük gücü, tam da bu anlarda ortaya çıkar: sabır, metanet ve doğruluktan vazgeçmeme iradesi.
Derecik’te yaşanan bazı gelişmeler, işte böyle bir imtihanın hikâyesini hatırlatır. Hasan Dinç’in yaşadıkları da birçok insan için bu sabır sınavının somut bir örneği olarak görülmektedir. Onun hikâyesi, karşılaştığı sözlere, ithamlara ve yalnızlığa rağmen vakarını koruyan, doğruluğundan ödün vermeyen bir duruşun hikâyesidir. Çünkü bazen insanın en büyük mücadelesi, kendini değil hakikati savunmaktır.
Hayatın akışı içinde insanlar kimi zaman yanlış anlaşılmalarla, kimi zaman da ağır ithamlarla sınanır. Böyle zamanlarda insanın önünde iki yol vardır: ya öfkeye kapılıp karanlığı büyütmek ya da sabırla bekleyip hakikatin kendi gücüyle ortaya çıkmasını beklemek. Tarih, sabrı seçenlerin sonunda kazandığını defalarca göstermiştir.
Derecik’in dağları, sokakları ve sessiz akşamları bu tür imtihanların tanığıdır. Küçük bir ilçede yaşanan her olay, insanların hafızasında iz bırakır. Ancak zaman geçtikçe gerçekler de yavaş yavaş ortaya çıkar. Çünkü hakikat, üzeri ne kadar örtülmeye çalışılsa da bir gün mutlaka gün yüzüne çıkar.
Sabır, karanlığın içindeki en güçlü ışıktır. O ışık bazen hemen görünmez, bazen uzun bir bekleyiş ister. Fakat sabırla yürüyenlerin yolu ne kadar uzun olursa olsun, sonunda mutlaka bir aydınlığa ulaşır. Derecik’te yaşanan bu hikâye de belki yıllar sonra insanların dilinde, “sabredenlerin kazandığı bir imtihan” olarak anlatılacaktır.
Çünkü karanlık kuyuların bile bir çıkışı vardır. Ve o çıkış, çoğu zaman sabrın ve doğruluğun açtığı kapıdır.